Listopad 2025: za kciukiem olbrzyma

Autor: Aleksandra Fortuna-Nieć

Uig – ze staronordyjskiego „zatoka” – niewielka wieś rybacka na wyspie Skye. Mglisty październikowy poranek. Głodni wrażeń zaglądamy do położonej tuż przy porcie stacji benzynowej w poszukiwaniu adaptera do samochodowej ładowarki, by jak najszybciej ruszyć dalej. Rozglądamy się też za kawą i może czymś ciepłym do zjedzenia. Dookoła jedynie pustawe półki.

– „Są adaptery do ładowania?” – pytam. – „Kiedyś je miałam. Gdzie one się podziały?” – zastanawia się miła starsza pani krzątająca się po sklepie. Udaje się. Kawa też jest, a na przyjezdnych, którzy zapomnieli zrobić zakupy poprzedniego wieczora, czekają niespodzianki w specjalnych przeszklonych pojemnikach utrzymujących ciepło… Nie, nie hot-dogi, lecz miejscowy fast food domowej roboty: słone babeczki wypełnione mieloną jagnięciną („scotch pies”) albo black puddingiem, ziemniakami i fasolą. Bierzemy po jednej z każdego rodzaju. – „Pewnie cieszy się pani, że teraz mniej turystów niż latem?” – zagaduję. Sprzedawczyni reaguje serdecznym śmiechem. – „Ja to chyba wolę turystów. Czas szybciej mija.”

Bo czas w szkockich Highlands, a zwłaszcza na wyspie Skye, płynie wolno – choć, by to zrozumieć, trzeba mieć oczy i uszy szeroko otwarte. W drodze od jednego pocztówkowego widoku do drugiego spotyka się głównie turystów w wypożyczonych w Edynburgu lub Glasgow samochodach. Niekiedy mijają jednak godziny, a człowiek nie spotka nikogo – tylko przemierza drogi otoczone iście księżycowym krajobrazem. Coraz wyższe góry wyłaniają się zza kolejnych zakrętów. Ich wysokość może nie robić wrażenia – najwyższy szczyt ma przecież „zaledwie” 1345 metrów – lecz to złudzenie. Tu wysokość mierzy się właściwie od poziomu morza. Góry są majestatyczne, a ich wierzchołki często giną w gęstej mgle.

Czytaj dalej w listopadowym numerze „Kroniki Bocheńskiej”.